Το Μέλλον του Ελληνικού Κρασιού: μία κριτική ματιά

Του Γιαννη Καρακάση ΜW

Aρχική δημοσίευση στον Οινοχόο του Δεκεμβρίου 2024 - το άρθρο είναι εκτενέστερο

Η τελευταία εικοσαετία είναι το American dream για το ελληνικό κρασί. Από τις σκιές του παρελθόντος και τους σκελετούς στη ντουλάπα με κρασιά χαρακτήρα καύσιμης ύλης αρχίσαμε τις εξαγωγές στην αμερικανική ήπειρο. Tα κρασιά μας (και όχι μόνο η Σαντορίνη, ή το Αμύνταιο και η Νάουσα) μπήκαν σε αστεράτα εστιατόρια, το ελληνικό κρασί άρχισε σε κάθε περίπτωση να γίνεται πιο cool. Σε συνδυασμό και με το ‘’τουριστόμετρο’’ να χτυπάει κόκκινο κάθε χρόνο με πάνω από 30 εκατομμύρια διψασμένους τουρίστες λογικά θα έπρεπε να πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας.

Όμως αυτό που φαίνεται είναι ότι οι ελληνικές εξαγωγές είναι περίπου στάσιμες αν λάβει κανείς υπόψη του τους πληθωριστικούς δείκτες ενώ οι εισαγωγές ξένων κρασιών δεν τρέχουν απλά, αλλά καλπάζουν. Η δε ελληνική αγορά έχει κατακλυστεί με ροζέ κρασί και οι διψασμένοι τουρίστες πίνουν φουλ του ασκού. Ελληνικό κρασί σε ποια κατεύθυνση κινείσαι;

Φυσικά ο αμπελώνας, η διάσωση των ποικιλιών, η κλωνική επιλογή και η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι η νούμερο ένα προτεραιότητα για τα οποία έχω γράψει αρκετές φορές αναλυτικά στο παρελθόν. Σήμερα λοιπόν θα εστιάσω αλλού.

Ένα από τα κύρια ζητήματα που διακρίνω είναι η συνέχεια των νέων ταλαντούχων ανθρώπων στον χώρο του κρασιού. Τα τελευταία δέκα χρόνια βγήκαν μπροστά οινοποιοί όπως ο Χρήστος Ζαφειράκης (Κτήμα Ζαφειράκη), ο Παναγιώτης Παπαγιαννόπουλος (Tetramythos) και ο Νίκος Καρατζάς (Oenops), που ήδη έχουν αφήσει το έντονο αποτύπωμά τους. Ωστόσο, ποιοι είναι αυτοί που θα τους ακολουθήσουν; Ποιοι είναι οι νέοι τολμηροί οινοποιοί που θα τολμήσουν να καινοτομήσουν και να οδηγήσουν το ελληνικό κρασί σε νέα ύψη;

Υπάρχουν, βεβαίως, νέες ελπιδοφόρες προσπάθειες, όμως λίγες. Χρειαζόμαστε περισσότερες θαρρώ. Η Ηλιάνα Μαλίχιν προσπάθησε να αναδείξει κάτι διαφορετικό μέχρι οι καταστρεπτικές φωτιές του 2022 πληγώσουν ανεπανόρθωτα τα γέρικα αμπέλια στο Ρέθυμνο. Πιο πρόσφατα ο Λευτέρης Αναγνώστου με το Ekho project επιδιώκει να δώσει μία νέα πνοή σε ότι κινδυνεύει να ξεχαστεί και η Ευμορφία Κωστάκη έχει ένα όραμα να κάνει μεγάλο το μικρόρωγο Μοσχάτο. Το οινοποιείο Τρουπής με τον αξιόλογο οινολόγο Δημήτρη Ακρίβο έβαλε στο μικροσκόπιο το Μοσχοφίλερο και το ''τέντωσε'' φτάνοντας σε εκχυλίσιες 100 ημέρων ενώ πρόσφατα η Ελένη Κεχρή για την οποία μπορείτε να δείτε ξεχωριστό άρθρο παρουσίασε τη νέα της σειρά Ρετσίνας αποκωδικοποιώντας την προέλευση του ρετσινιού. Το στοίχημα όμως παραμένει μεγάλο και η διαδρομή δύσκολη.