Έξι λεπτά με τον γιο μου

Σκέψεις για την Ημέρα του Πατέρα, τη μουσική και μια μικρή στιγμή

Του Γιάννη Καρακάση MW

Δεν ξέρω αν έχω καταλάβει πραγματικά τι σημαίνει να είσαι καλός πατέρας. Πιθανολογώ πως όχι.

Ξέρω όμως ότι πριν από λίγες ημέρες ο γιος μου έμεινε τουλάχιστον έξι λεπτά να ακούσει Mahler μαζί μου και σήμερα που είναι η Ημέρα του Πατέρα, το σκέφτομαι περισσότερο από αρκετές επαγγελματικές διακρίσεις που κάποτε θεωρούσα πολύ σημαντικές.

Η εφηβεία είναι μια δύσκολη περίοδος. Για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς. Ειδικά για τους πατεράδες που συχνά κινούνται ανάμεσα σε δύο αντίθετες ανάγκες: να καθοδηγήσουν και ταυτόχρονα να αφήσουν χώρο. Να προστατεύσουν χωρίς να ελέγχουν.

Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να δώσει συμβουλές. Μάλλον θα έλεγα ότι είμαι ο τελευταίος πατέρας που πρέπει να δίνει συμβουλές. Αν κάτι έχω μάθει, είναι κυρίως από τα λάθη μου. Από τις φορές που ήμουν περισσότερο αφοσιωμένος στη δουλειά, στους στόχους και στις φιλοδοξίες μου παρά σε όσα συνέβησαν δίπλα μου. Ίσως γι’ αυτό βρίσκω τόσο εύστοχο τον τίτλο του βιβλίου του Gábor Maté ''Μείνετε κοντά στα παιδιά σας''. Δύσκολα θα βρει κανείς καλύτερη συμβουλή μέσα σε πέντε λέξεις.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποιος είναι τελικά ο ρόλος του πατέρα. Δεν έχω απάντηση. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει ρόλος όταν όλα τα φώτα στρέφονται παραδοσιακά στη μητέρα. Υποψιάζομαι όμως ότι τα παιδιά δεν θυμούνται ιδιαίτερα όσα τους είπαμε. Θυμούνται περισσότερο αν ήμασταν εκεί. Και αυτό για εμένα προσωπικά είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι.

Η σημερινή ημέρα είναι όμως και η Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Της τέχνης που έχει έναν μοναδικό τρόπο να δημιουργεί γέφυρες εκεί όπου οι λέξεις συχνά αποτυγχάνουν. Της τέχνης που με ένα μοναδικό τρόπο δημιουργεί τόσο άμεσα μία βεντάλια συναισθημάτων.

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε μια δύσκολη μέρα και συζήτηση με το γιο μου. Με λίγα λόγια, οι εξετάσεις της Γ’ Γυμνασίου δεν πήγαν όπως θα ήθελε, ούτε εκείνος ούτε εγώ. Υπήρξε ένταση, απογοήτευση και αρκετές κουβέντες που πιθανότατα δεν βοήθησαν ιδιαίτερα κανέναν από τους δύο.

Όταν η συζήτηση τελείωσε, σηκώθηκε να φύγει. ''Κάτσε λίγο ακόμη'', του είπα.

''Μπαμπά, άστο.''

''Δύο λεπτά μόνο. Θα βάλω κάτι γρήγορο να ακούσουμε παρέα''

Του έβαλα το C.A.E. από τις Enigma Variations του Elgar που μέχρι πριν λίγες ημέρες αγνοούσα την ύπαρξη του (αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία που ίσως την διηγηθώ άλλη φορά). Το άκουσε με προσοχή και, προς έκπληξή μου, φαντάζομαι ότι του άρεσε.

Μετά και αφού πήρα λίγο θάρρος τον ρώτησα αν έχει ακούσει για τον Beethoven. Και στη συνέχεια για τον Mahler.

''Θα σου βάλω κάτι άλλο'', του είπα. ''Είναι μεγάλο κομμάτι, φύγε όποτε θέλεις.''