Γιατί δεν πιστεύω στο κρασί χωρίς αλκοόλ

Του Γιάννη Καρακάση MW

Ζούμε στην εποχή των υποκατάστατων. Σχέσεις από οθόνες. Συζητήσεις με emoji. Φαγητό που μοιάζει με φαγητό αλλά συχνά είναι πλαστικό. Εμπειρίες που υπάρχουν κυρίως επειδή ανέβηκαν σε story. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά σταματήσαμε να ζητάμε το αυθεντικό. Μας αρκεί πλέον ένα καλό υποκατάστατο.

Και τώρα ήρθε η σειρά και για το κρασί χωρίς αλκοόλ. Συγγνώμη, αλλά εδώ έχω θέμα.

Το κρασί γεννιέται από την αλκοολική ζύμωση. Οι ζυμομύκητες, αυτοί οι μικροί Pac-Man όπως συνηθίζω να τους αποκαλώ, καταβροχθίζουν τα σάκχαρα του σταφυλιού (τα dots δηλαδή) και παράγουν δύο πράγματα: αλκοόλη και διοξείδιο του άνθρακα. Αυτή είναι η πράξη γέννησης του κρασιού. Τι να κάνουμε τώρα;

Άρα, όταν αφαιρείς από την εξίσωση την αλκοόλη και συνεχίζεις να το λες κρασί, κάτι δεν μου κάθεται καλά. Είναι σαν να παραγγέλνεις πίτσα χωρίς ζυμάρι. Σαν έρωτας χωρίς σώμα. Σαν αγάπη χωρίς φιλί. Γίνεται;

Κάνω όμως μία παρένθεση εδώ. Ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας φιλοσοφίας είναι τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη. Δεν είναι ένα βιβλίο ηθικολογίας αλλά η απάντησης σε ένα απλό αλλά θεμελιώδες ερώτημα: πώς πρέπει να ζήσει ένας άνθρωπος για να γίνει πραγματικά ευδαίμων (ευτυχισμένος);

Στα βιβλία όπου εξετάζει τις ηδονές και τις επιθυμίες, ο Αριστοτέλης δεν απορρίπτει την απόλαυση. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η αρετή βρίσκεται στη μεσότητα. Το πρόβλημα δεν είναι το κρασί αλλά η μέθη.

Αιώνες αργότερα, ο John Stuart Mill θα διακρίνει τις ηδονές σε ανώτερες και κατώτερες. Δεν έχουν όλες οι απολαύσεις την ίδια αξία. Άλλη είναι η στιγμιαία ικανοποίηση και άλλη εκείνη που καλλιεργεί τον άνθρωπο.