Τα κρασιά της Αττικής μέσα από τη ματιά των παραγωγών

Του Γιάννη Καρακάση MW

Τα τελευταία χρόνια, τα κρασιά της Αττικής με απόλυτο πρωταγωνιστή το Σαββατιανό βρίσκονται σε μια ήσυχη αλλά ουσιαστική διαδικασία μετάβασης. Η συζήτηση απομακρύνεται σταδιακά από τη συνήθεια και την ποσότητα και μετακινείται προς πιο αρτιζάνικες εκφράσεις, με σαφή προσανατολισμό στο terroir, στον αμπελώνα και στην πιο περιπετειώδη οινοποίηση.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ή μάλλον να παραδεχθούμε, ότι το Σαββατιανό έχει φτάσει σήμερα σε επίπεδα πολυπλοκότητας που μέχρι πριν από λίγα χρόνια δύσκολα θα φανταζόταν κανείς. Ούτε καν οι πιο σταθεροί υποστηρικτές του.

Η πρόσφατη επιμελημένη ημερίδα για τα κρασιά της Αττικής, μια συνεργασία του Πρώτου Θέματος και της Περιφέρειας Αττικής, την οποία είχα τη χαρά να συντονίσω, σε συνδυασμό με τη σειρά δημοσιευμάτων που ακολούθησε, ανέδειξε κάτι που σπάνια αποτυπώνεται τόσο καθαρά στον δημόσιο λόγο γύρω από το ελληνικό κρασί. Όχι μια πρόσκαιρη τάση ή ένα επικοινωνιακό αφήγημα, αλλά ένα συνεκτικό πλαίσιο σκέψης για το παρόν και το μέλλον της περιοχής. Μέσα από διαφορετικές φωνές αναδείχθηκε μια κοινή κατεύθυνση. Το Σαββατιανό αντιμετωπίζεται πλέον ως συνειδητή επιλογή, αποτέλεσμα συγκεκριμένων αμπελουργικών και οινοποιητικών αποφάσεων. Και ναι, σε μεγάλο βαθμό έχει πλέον πείσει ακόμη και τους πιο δύσπιστους. Αυτό ονομάζεται εξέλιξη.

Η Αττική σήμερα δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει. Προσπαθεί να ορίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τι εκπροσωπεί και προς τα πού θέλει να κινηθεί. Και αυτή η μετατόπιση αρχίζει πλέον να αποτυπώνεται όχι μόνο στο ποτήρι, αλλά και στον δημόσιο διάλογο.

Συμπεράσματα

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τα δύο πάνελ και τη συζήτηση με τη Ρωξάνη Μάτσα δεν είναι θεωρητικές διαπιστώσεις, αλλά θέσεις που διατυπώθηκαν ξεκάθαρα από τους ίδιους τους παραγωγούς και επιβεβαιώθηκαν από τη συνολική εικόνα της περιοχής.