Τι μου είπε η Αφροδίτη του Jeff Koons για το κρασί…

Tου Γιάννη Καρακάση MW

Πριν λίγες ημέρες επισκέφθηκα το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης για να δω από κοντά την Venus Lespugue του Jeff Koons. Ένα εντυπωσιακό έργο, βασισμένο σε ένα προϊστορικό ειδώλιο σχεδόν 27.000 ετών που ανακαλύφθηκε το 1922 σε σπήλαιο της κοινότητας Λεσπύγκ, στους πρόποδες των Πυρηναίων.

Η γυαλιστερή πορτοκαλί επιφάνειά του λειτουργεί σαν καθρέφτης. Για την ακρίβεια, σαν πολλοί καθρέφτες μαζί, που δημιουργούν αμέτρητες αντανακλάσεις ανάλογα με το πού στέκεσαι. Είναι ένα έργο που μπορεί να διχάσει καθώς με τις μοντέρνες γραμμές του δεν έχει βέβαια καμία σχέση με ένα κλασικό άγαλμα. Έχει όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον, σε προκαλεί να παίξεις μαζί του και να του αφιερώσεις χρόνο.

Πλησίασα, απομακρύνθηκα, κινήθηκα γύρω του αρκετές φορές. Σε αυτές τις μετακινήσεις μου δύο πράγματα συνέβαιναν. Πρώτον αυτό που έβλεπα άλλαζε συνεχώς. Δεύτερον μέσα στο έργο έβλεπα και εμένα, ένα διαφορετικό Γιάννη κάθε φορά για όποιον λέει ότι είμαι βαρετός.

Λίγο πιο δίπλα, στον τοίχο, υπήρχε μια φράση του Koons:

«Οι αντανακλάσεις υπενθυμίζουν στον θεατή ότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς αυτόν. Η τέχνη γεννιέται μέσα του.»

Και κάπου εκεί το μυαλό μου πήγε, φυσικά, στο κρασί. Μην με ρωτήσετε γιατί. Η απάντηση είναι μάλλον προφανής.

Το κρασί είναι κάτι συγκεκριμένο. Έχει, θα έλεγα, τη δική του γεωμετρία και τις δικές του διαστάσεις. Έχει τον τόπο του που οι άνθρωποι του κρασιού αποκαλούν terroir, την ποικιλία του και, τις περισσότερες φορές, τη χρονιά του. Διαθέτει οξύτητα, τανίνες και αλκοόλ, αρώματα και γεύσεις. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στη φιάλη είτε μας αρέσει το κρασί είτε όχι και τελικά το ορίζουν.