Οι διεθνείς ποικιλίες δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη

Στο άρθρο της προηγούμενης Κυριακής μιλήσαμε για το μέλλον των ελληνικών ποικιλιών με βάση την κλιματική αλλαγή. Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα ήταν ότι οι ελληνικές ποικιλίες και ειδικά οι όψιμες (αυτές που ωριμάζουν αργά μέσα στον Σεπτέμβριο) αντιδρούν πιο αργά στην αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών όντας εγκλιματισμένες στον τόπο τους εδώ και αιώνες. Που αφήνει όμως αυτό τις διεθνείς ποικιλίες, ένα θέμα στο οποίο αναφέρθηκα ξανά πριν 2 χρόνια στο Υπάρχει χώρος για τις διεθνείς ποικιλίες στην Ελλάδα; Θα πρέπει να απορρίψουμε το Chardonnay, το Sauvignon Blanc, το Merlot, το Syrah και το Cabernet Sauvignon ή μήπως όχι; 

Η προσέγγιση προφανώς δεν μπορεί να είναι απόλυτη. Ποιοι είμαστε εμείς που θα τις διαγράψουμε με ένα φαρδύ πλατύ Χ; Οι συγκεκριμένες ποικιλίες έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στον κόσμο παράγοντας μερικά από τα πιο συγκλονιστικά κρασιά στον πλανήτη σε terroir ορόσημα για αυτές. Τι σημαίνει terroir; Είναι το μέρος που ταιριάζει σε κάθε ποικιλία. Ας το κρατήσουμε αυτό. Είναι το πρώτο σημαντικό σημείο. Αν έχουμε μία πρώιμη ποικιλία οφείλει να φυτευτεί κάπου που κάνει κρύο αλλιώς θα βγάλει μαρμελάδα ανανά ή μαρμελάδα κεράσι. Η τελευταία ως μαρμελάδα μου είναι αγαπημένη αλλά στο κρασί δεν θα πάρω. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω ότι οι ποικιλίες εκφράζουν την τυπικότητά τους σε οριακές συνθήκες. Το πιπέρι του Syrah, η φυτικότητα του Cabernet, του Sauvignon Blanc  ή του Merlot θα χαθούν σε ζεστά terroir ή σε μεγάλους αλκοολικούς βαθμούς που σηματοδοτούν υπερωριμάσεις.