H άνοδος των Νησιωτικών Ασύρτικων

Η Σαντορίνη και το Ασύρτικό της είναι πλέον ένας πολυτραγουδισμένος στίχος για το ελληνικό κρασί τόσο εντός, όσο και εκτός Ελλάδας. Εν τούτοις ο πολύ σημαντικός οινοδημοσιογράφος Eric Asimov έγραψε πρόσφατα στους New York Times ότι στις ΗΠΑ το Ασύρτικο θεωρείται ακόμα και τώρα κάτι το εξωτικό. Ίσως και λίγο εξωγήινο (Νew York Times 2 Aυγ 2018). Αυτή η διαπίστωση του Asimov καταγράφεται για να κατανοήσουμε στη σωστή διάσταση το μέγεθος της επιτυχίας της ποικιλίας που είναι μεν αξιοσημείωτη αλλά μέχρι ενός σημείου. Σε κάθε περίπτωση όμως, η Σαντορίνη με το Ασύρτικό της έχουν κάνει την Ελλάδα γνωστή στο εξωτερικό. Με τον ακαταμάχητο συνδυασμό υπερ-αιωνώβιων, αυτόριζων και ξερικών αμπελιών, ηφαιστειογενών εδαφών και ενός μοναδικού συστήματος διαμόρφωσης της αμπέλου. Τη γνωστή μας κουλούρα ή καλάθι. 

Είναι όμως η ποικιλία ή το νησί που προπορεύεται; Ένα πρώτο ερώτημα. Είναι σωστό να απομονώσουμε την ποικιλία από τον τόπο της όταν μιλάμε για κρασιά τερουάρ και όχι generic κρασιά; Πιστεύω πως όχι αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να τα δούμε για το σκοπό της ερώτησης, στιγμιαία, μεμονωμένα. Η απάντηση εδώ είναι ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό μου ότι τα κρασιά της Σαντορίνης έχουν βοηθηθεί και υποστηριχθεί σε μεγάλο βαθμό από το ισχυρό brand της Σαντορίνης.