Η Μαγεία των Παλαιών Αμπελιών

Ο κάθε wine geek έχει τη δική του αδυναμία. Κάτι που τον ελκύει, κάτι που τον ενθουσιάζει και που θεωρεί ότι είναι μοναδικό. Κάτι που τον παθιάζει. Σε εμένα από το ξεκίνημά μου και ειδικά από τη στιγμή που τελείωσα το Master of Wine αυτό ήταν τα Παλαιά Αμπέλια. Aκόμα καλύτερα αν αυτά ήταν και προ-φυλλοξηρικά δηλαδή αμπέλια που ενώ η φυλλοξήρα (ένα καταστρεπτικό έντομο που εξολόθρεψε τους ευρωπαϊκούς αμπελώνες από τα τέλη του 19ου αιώνα) πέρασε από την περιοχή τους αυτά απέδρασαν όπως ο Στηβ Μακ Κουήν στη Μεγάλη Απόδραση. Παραμένοντας υγιή και στιβαρά να στέκονται στις παλιές βαθιές και αρχικές τους ρίζες.  

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που από τα πρώτα Masterclass που έκανα στο εξωτερικό ήταν αυτό με τα προ-φυλλοξηρικά αμπέλια (The secrets of Romania-Rovinhud Salon). Από τότε το ενδιαφέρον μου για τα Παλαιά Αμπέλια παρέμεινε ζωντανό και με το παραμικρό άναβε ξανά η σπίθα. Στην πορεία ως Wine Commanders διοργανώσαμε την απόλυτη σπάνια γευσιγνωσία με το Vignes Franches του Κτήματος Δαλαμάρα (Vignes Franches Δαλαμάρα: Ένα Icon ελληνικό κρασί) ενώ πέρυσι έκανα μία γευσιγνωσία με προ-φυλλοξηρικά κρασιά σε κλειστό κύκλο όπου δοκιμάσαμε κάποια από τα πιο σπάνια διαμάντια από όλο τον κόσμο (Κρασιά από προφυλλοξηρικά αμπέλια: Η απόλυτη γευσιγνωσία). Και φέτος όταν με ρώτησαν από το GuildSomm που είναι μία εκπληκτική πλατφόρμα πληροφοριών στο κρασί τι θέμα να αναλύσω σε τεχνική essay αυτό ήταν της επίδρασης των παλαιών αμπελιών στην ποιότητα των κρασιών (Evaluating the Impact of Old Vines). Σημαίνουν τα Παλαιά Αμπέλια καλύτερο κρασί; Και αν ναι γιατί; Ποιος είναι ο μηχανισμός;