Κρασί και Καρμπονάρα: ο απόλυτος οδηγός

Είχα καιρό να μαγειρέψω μία λαχταριστή καρμπονάρα. Ένα comfort food με κεφαλαία γράμματα που αν και θεωρητικά η παρασκευή του δεν έχει σχέση με τα επίπεδο δυσκολίας της λύσης του κύβου του Ρούμπικ ή τα 5 στάδια του LEGO Ninjago Garmadon's Volcano Lair (για όποιον με καταλαβαίνει) εν τούτοις θέλει λίγη προσοχή. Γιατί σε περίπτωση που κάποιος δεν είναι όσο επιμελής επιβάλλεται, τότε το πιθανότερο σενάριο είναι να σερβιριστεί στο πιάτο ομελέτα ζυμαρικών παρά η αρχική ιδέα. Οι εκδοχές παρασκευής είναι πραγματικά αναρίθμητες (περισσότερα για αυτό παρακάτω), στην δική μου εκδοχή χρησιμοποίησα pinci μακαρόνια (ή άλλες φορές tagliolini), κρόκους αλλά και αυγά, ''παρμεζάνα'' ελληνική από το Μέτσοβο (άλλες φορές πεκορίνο) και καπνιστό χοιρινό γιατί έχουμε και άλλες δουλειές από το να ψάχνουμε για guanciale. 

Φυσικά αυτό το πιάτο με όλη το άμυλο, την πλούσια κρέμα του και τον πληθωρικό του χαρακτήρα ζητάει επίμονα ένα κρασί δίπλα του. Για να κάνει το πιάτο πιο κομψό, πιο ελαφρύ και να του προσδώσει και λίγη χάρη εκτός από την άφθονη νοστιμιά. Για αυτό και προσωπικά αποφεύγω τα κρασιά υπερπαραγωγή με βαρέλια και έντονα βούτυρα αν και (don't get me wrong) δεν θα έλεγα όχι σε ένα Kongsgaard. Tη συνδύασα λοιπόν με ένα Ασύρτικο με καταπληκτική οξύτητα και ίσα ίσα ένα χάιδεμα βαρελιού. Και ο συνδυασμός ήταν υπέροχος στο τετράγωνο και ευτυχώς την ίδια γνώμη είχε και η γυναίκα μου!