11ος Διαγωνισμός Κυπριακού Οίνου: Αποτελέσματα και σκέψεις

Πρόσφατα ξαναβρέθηκα στην Κύπρο, αυτή την φορά για τον διαγωνισμό Κυπριακών κρασιών που διεξήχθη στη Λεμεσό. Αυτή ήταν και η πρώτη μου αλλά όχι και τελευταία φετινή οινική εξόρμηση σε οινικούς διαγωνισμούς. Ακολούθησε ο διαγωνισμός Decanter για τον οποίο έγραψα πρόσφατα ένα άρθρο ενώ σήμερα είμαι καθ'οδόν για να εξερευνήσω τη Ρωσία και τα κρασιά της. 

Ένα σύντομο σχόλιο πριν ακολουθήσουν τα βραβεία όπως ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Γεωργίας. Το συνολικό επίπεδο των κρασιών ήταν αρκετά καλό. Το περίμενα όμως λίγο πιο ανεβασμένο και δεν το λέω για να δείξω αυστηρότητα, αλλά για να είμαι χρήσιμος. Στο Decanter το επίπεδο των κυπριακών κρασιών είναι σαφώς υψηλότερο. Ίσως γιατί εκεί στέλνονται λιγότερα και πιο επιλεκτικά δείγματα. Ειδικά στα κόκκινα κρασιά που είναι η αχίλλειος πτέρνα όπως και στη χώρα μας θα μπορούσαμε να συζητάμε με τις ώρες. Αρκετά παραδείγματα από αυτά είχαν ένα εύρος ελαττωμάτων όπως Brett, οξείδωση ή μεταλλική γεύση ή είχαν το βαρέλι να καλύπτει ολοκληρωτικά το φρούτο. Υπήρχαν φυσικά εξαιρέσεις με καλή ισορροπία και φινέτσα κάτι που καταδεικνύει ότι υπάρχει μέλλον και στα κόκκινα όταν επιτυγχάνεται καλύτερη σύνδεση βαρελιού, οξύτητας και φρούτου.