Μία ευκαιρία για τον Ρητινίτη Οίνο

Tου Γιάννη Καρακάση MW

Μερικές φορές απορώ. Τι έννοια έχει να μιλάμε για παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα όταν κανείς δεν τα στηρίζει; Στην πράξη και όχι στην θεωρία. Υπάρχουν εξαιρετικά ελληνικά βούτυρα με αγαπημένο μου του Ιδρύματος Τοσίτσα αλλά το Λούρπακ κάνει θραύση, υπάρχουν υπέροχα ελληνικά κρέατα (για όσους αρέσκονται σε λίγη πρωτεΐνη) αλλά το black angus Aμερικής, Αργεντικής και λοιπών Αμερικανικών ή Αυστραλέζικων χωρών ζει και βασιλεύει. Υπάρχουν εξαιρετικά ελληνικά κρασιά που ευαγγελιζόμαστε ότι είναι ισάξια με κάποια από τα καλύτερα στον κόσμο (κάτι που κρύβει μία σημαντική δόση αλήθειας) όμως το χειροκρότημα το παίρνει το Bordeaux, η Τοσκάνη, ο Μοζέλας και η Βουργουνδία. Και δικαιολογημένα θα πει κάποιος, ας μην ξεκινήσουμε παραλληλισμούς ελληνικών περιοχών με Τοσκάνη ή Bordeaux, φτάνει πια.